ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΠΙ Τῌ ΕΟΡΤῌ  ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ - Αντίγραφο

Χ ρ ι σ τ ο ύ γ ε ν ν α   2 0 2 2

         Ἀριθμ. Πρωτ.: 1343

                                 

 

Δ Α Μ Α Σ Κ Η Ν Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑI ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟΥ, ΟΡΕΣΤΙΑΔΟΣ ΚΑΙ ΣΟΥΦΛΙΟΥ

ΠΡΟΣ ΤΟ ΧΡΙΣΤΕΠΩΝΥΜΟN ΠΛΗΡΩΜΑ

ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΑΥΤΟΥ

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΠΙ Τῌ ΕΟΡΤῌ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ


Ἀγαπητοί μου χριστιανοί,


Ἡ γλυκύτητα τῆς Ἁγίας Νυκτός τῶν Χριστουγέννων περιβάλλει καὶ πάλιν τὸν κόσμο. Καὶ ἐν μέσῳ τῶν ἀνθρωπίνων καμάτων καὶ πόνων, τῶν παθῶν καὶ τῶν ἐχθροτήτων, τῶν ἀνησυχιῶν καὶ τῶν ἀπογοητεύσεων, προβάλλει σήμερον, μὲ τὴν ἰδία ὅπως καὶ τότε γοητεία, πραγματικὸ καὶ σύγχρονο, ὅσον καὶ ἐπὶ Καίσαρος Αὐγούστου, τὸ μυστήριο τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Ἀνάρχου Θεοῦ.

Ὑπὸ τὴν σιωπὴ καὶ τὴν εἰρήνη τῆς ἱερᾶς αὐτῆς νυκτός, «Ἰησοῦς Χριστός» ὁ «χθές καὶ σήμερον ὁ αὐτός» εἰσέρχεται εἰς τὸ δρᾶμα τῆς ἱστορίας, ὡς «μεγάλης βουλῆς ἄγγελος, θαυμαστὸς σύμβουλος, Θεὸς ἰσχυρός, ἐξουσιαστής, ἄρχων εἰρήνης, πατὴρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος», καὶ λύνοντας τὴν περιπλοκή τῆς ἁμαρτίας, δίδει διέξοδο στὴν ἀπορία τῆς ζωῆς, προορισμὸ στὴν ἀνθρώπινη περιπέτεια.

Μπροστά μας τὸ «μέγα καὶ παράδοξον μυστήριον» τῆς Θείας Ἐνανθρωπήσεως. Μὲ ἀσύλληπτο γιὰ τὴν ἀνθρώπινη διάνοια τρόπο, μὲ ὅρους μοναδικῆς καὶ ὑπερβάλλουσας ταπείνωσης, ὁ Κύριος καὶ Θεός μας «ἀνθρώποις ὤφθη ὅμοιος καὶ ἐν σπηλαίῳ τίκτεται» (Προεόρτιος Κανών, Ὠδὴ δ΄, Ἀπόδειπνον, ΚΔ΄ Δεκεμβρίου). Ἐμφανίζεται ὡς ἄνθρωπος καὶ γεννᾶται σὲ σπήλαιο ζώων καὶ «φάτνην καταδέχεται», «ὁ ἀχώρητος παντί χωρεῖται ἐν γαστρί». Σκοπός τῆς Γεννήσεως τοῦ Θεανθρώπου εἶναι ἡ σωτηρία τοῦ κόσμου, ὁ ἁγιασμὸς τοῦ κάθε ἀνθρώπου, ὁ ἀνακαινισμὸς τῶν πάντων. Συνέπεια δὲ τῆς Θείας Ἐνανθρωπήσεως εἶναι αὐτὸ ποὺ μαρτυ­ροῦν δοξο­λογικὰ οἱ ἄγγελοι στὴ Βηθλεὲμ καὶ ψάλλουμε στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες μας: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. β΄ 14).

Καὶ ἐνῶ ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ ἀφορμὴ πηγαίας δοξολογίας τοῦ Θεοῦ  καὶ  ἀπόδειξη  τῆς  ἀπροσμέτρητης ἀγάπης Του στὸν κόσμο, τὸ δεύτερο σκέλος τοῦ ἀγγελικοῦ αὐτοῦ ὕμνου δὲν φαίνεται δυστυχῶς νὰ ἐπαληθεύεται στὴν καθη­μερινότητα καὶ στὴν ἱστορία.


Μιὰ ματιὰ γύρω μας δείχνει τὴν κυριαρχία τῆς ἁμαρτίας καὶ τὴν ἀπουσία τῆς εἰρήνης. Πόλεμοι, πεῖνα, κοι­νωνικὲς ἀνισότητες καὶ ἀναταραχές, διχασμοί, μίση, διαιρέσεις, διαλελυμένες οἰκογένειες, ἀδικίες, ταραγμένες συνειδήσεις, μεταναστεύσεις λαῶν, καταστροφὲς πολιτι­σμῶν, τρομοκρατία, ἀθεΐα, ὕβρεις καὶ ἀσέβεια, διωγμὸς τῆς πίστης καὶ γενικευμένη ἀπόρριψη τοῦ Θεοῦ· πραγματικὰ «συνοχὴ ἐθνῶν ἐν ἀπορίᾳ» (Λουκ. κα΄ 25).

Ἡ ἀπουσία τῆς εἰρήνης φαίνεται νὰ ταλανίζει ἀκόμη καὶ τὶς χριστιανικὲς οἰκογένειες καὶ κοινωνίες καὶ δυστυχῶς ἐσχάτως καὶ τὴν Ἐκκλησία μας. Ἡ προσευχὴ τοῦ Κυρίου μας «ἵνα πάντες ἓν ὦσιν» (Ἰω. ιζ΄ 21), νὰ εἴμεθα δηλαδή ἑνωμένοι, δὲν φαίνεται νὰ ἐπαληθεύεται στὴν ἐκκλησιαστική μας πραγματικότητα. Ἀκόμη κι ἐμεῖς οἱ Ὀρθό­δοξοι διαψεύδουμε μὲ τὴ ζωή μας τὸ Εὐαγγέλιο, ἔστω καὶ ἂν προσευχόμεθα «ὑπὲρ τῆς εἰρἠνης τοῦ σύμπαντος κόσμου καὶ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως».

Αὐτὸς ὁ διχασμὸς σκεπάζει τὶς ἄπειρες εὐλογίες τοῦ Θεοῦ, ἀποδομεῖ τὴ μαρτυρία Του, κάνει δυσδιάκριτη τὴν παρουσία Του, γεννᾶ ἀμφιβολίες, ἐμποδίζει τὴ θέα τοῦ μυστηρίου τῆς Βηθλεέμ, ἀπομα­κρύνει τὸ ἄκουσμα τοῦ ἀγγελικοῦ ὕμνου, δυσκολεύει τὴ χαρὰ τῆς τόσο μεγάλης ἑορτῆς, τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ Ἄρχων τῆς εἰρήνης ἔχει ἔρθει καὶ κομίζει τὴν εἰρήνη! Τὸ πρόβλημα ἀσφαλῶς δὲν εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ὁ ἐρχομός Του. Τὸ πρόβλημα εἴμεθα ἐμεῖς καὶ ἡ ὑποδοχή Του.

Ἡ εἰρήνη μέσα μας, στὰ σπίτια μας, στὶς μεταξύ μας σχέ­σεις, στὴν Ἐκκλησία μας, εἶναι ἡ ἀπόδειξη τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή μας. Ὁ Θεὸς ὀνομάζεται «Θεὸς τῆς εἰρήνης» (Β΄ Κορ. ιγ΄ 11), ὁ δὲ Χριστὸς «Αὐτός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν» (Ἐφ. β΄ 14), καὶ Αὐτὸς προσφέρει τὴν «ἄνωθεν εἰρήνην», ποὺ «ὑπερέχει πάντα νοῦν» (Φιλιπ. δ΄ 7) καὶ ἀποτελεῖ θεῖο δῶρο καὶ καρπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Γαλ. ε΄ 22). Χωρὶς αὐτὴ τὴν εἰρήνη δὲν ἀντέχεται ἡ ζωή, δὲν ὑπάρχει ζωή, δὲν μποροῦμε νὰ ζήσουμε Χριστούγεννα! Καὶ αὐτὴ ἡ εἰρήνη εἶναι ὁ καρπός τῆς Γεννήσεως καὶ τὸ δῶρο τοῦ Ἐνανθρω­πήσαντος Χριστοῦ. Χαρίζεται ὅμως σὲ αὐτοὺς ποὺ προσεύ­χονται καὶ ἀγωνίζονται γι’ αὐτήν· «εἰρήνην διώκετε μετὰ πάντων καὶ τὸν ἁγιασμόν, οὗ χωρὶς οὐδεὶς ὄψεται τὸν Κύριον» (Ἑβρ. ιβ΄ 14), γράφει στήν πρός Ἑβραίους ἐπιστολή του ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.

Ὁ Κύριος, ἀγαπητοί μου, ἔφερε στὸν κόσμο τὴν εἰρήνη καὶ τὴν εὐδοκία Του, δηλαδὴ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν εὔνοιά Του στὸν ἄνθρωπο. Ἄς ἀνοίξουν οἱ καρδιές μας γιά νὰ δεχθοῦν καὶ νὰ χαροῦν τὸ δῶρο Του. Διάπυρη εἶναι ἡ προσευχή μας ὁ ἐν Βηθλεέμ Γεννηθείς καί ἐν Φάτνη Ἀνακληθείς Κύριος νὰ κατασιγάζει τὰ πάθη, νὰ φωτίζει τὴ διάθεση καὶ νὰ κυριαρχήσῃ παντοῦ ἡ εἰρήνη Του. Αὐτὴ εἶναι ποὺ θὰ μᾶς κάνει νὰ ζήσουμε κι ἐμεῖς φέτος «Ἀληθινὰ καὶ ἁγιασμένα Χριστούγεννα». Σᾶς τὸ εὔχομαι ἀπὸ καρδίας.


Μετὰ πολλῆς ἀγάπης ἐν Χριστῷ Τεχθέντι

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ


† Ὁ Διδυμοτείχου, Ὀρεστιάδος καί Σουφλίου Δ Α Μ Α Σ Κ Η Ν Ο Σ